اعلامیه زیر در روزهای ششم ژوئن در تظاهراتی که در شهرهای مختلف ایتالیا، توسط توده های سازمانی ( Cobas ) اتحادیه های مختلف علیه بازگشت تحمیلی به کار، علی رغم شدت و حدت همه گیری ویروس کرونا، برگزار شد، پخش شده است.

بیماری همه گیر ویروس کرونا چوب لای چرخ سرمایه‌داری گذاشته، اما به طور کامل مانع از سودآوری سرمایه نشده است.

حتی در حادترین مرحله، بدون آنکه از شیوع این بیماری جلوگیری شده باشد، طبقه سرمایه دار مصرانه خواهان بازگشت هزاران کارگر به محل تولیدخود شده است.

برای طبقه ما، خطر سلامتی همچنان بقوت خود باقی ست و در مواجهه با دستور خشونت آمیز کارفرمایان برای ادامه کار یا برگشت به سر کار خود در اسرع وقت، خطر سلامتی حتی بیشتر از قبل نیز شده است. قرنطینه، « فاصله‌گذاری اجتماعی » با توجه به عجله آنها برای از سرگیری روند استثمار و آفریدن سود، چیزی بجز کلمات تو خالی نبوده است.

لیست کارگران کشته شده و مبتلا، در پشت نقاب ریا و دورویی، مانند ماسکی که دهان ها را پوشانده، مخفی مانده است.

پیش از این، هرگز زندگی و سود این چنین وارد تضادهای چشمگیر در دوره های بحرانی نشده بود، بویژه این بحران که با بیماری همه‌گیر نیز تشدید شده است.

در حالی که طبقه کارگر در همین لحظه و همین جا، برای هستی خود می جنگد، بورژوازی با کارتهای خود، مطمئناً نه فقط برای امروز، بخصوص برای فردا، بازی می کند.

اقتصاد جنگی به چشم‌انداز بقای نظام تبدیل شده است: هر آنچه که به اقتصاد، جامعه و محیط کار مربوط میشود، باید در مقابل این ضرورت ِ آمرانه، تعظیم کند.

بورژوازی درحال آماده سازی مرحله جدیدی از ریاضت اقتصادی و فداکاری ها، بمراتب بدتر از آنچه که پیش از این اعمال کرده، میباشد.

اگر امروز به کارگران صرفا قطره ای از دریای پولی که در اختیار بانکها و کسب‌و‌کار گذاشته میشود، داده نشود، فردا، چیزی جز « اشک و خون » نصیب آنها نخواهد شد.

تلاش برای کار و زندگی و حفظ شرایط موجود، اکنون بیش از هر زمان دیگر، به معنای درک این نکته است که این، نه فقط یک بحران بهداشتی بلکه بحران کل سیستم است. این بحران سرمایه‌داری است که هیچ چیزی را تضمین نمی کند و نسبت به بشریت و محیط زیست، فقط غریزه چپاول گرانه و انگلی دارد. در دوره های بحرانی، لازمه تلاش ما پذیرش این نکته است که سرمایه نه تنها عاجز از ارائه چیزی ست، بلکه صرفا می تواند همه چیز را نیز، از ما بگیرد. از این رو، هر مبارزه باید با نیرویی بیشتر از گذشته، چشم انداز سیاسی سرنگونی سیستم را پیش روی خود بگذارد: نه به این دلیل که، نتیجه مبارزه فوری تضمین می شود، بلکه این تنها راهی ست که عزم ما برای رهایی خود از شر برده داری ِ سرمایه‌داری برای همیشه، می تواند جزم تر شود.

ویروس سرمایه‌داری است!

سرمایه‌داری فقط با پا گذاشتن روی استخوان مردگان می تواند بهبود یابد!

ما باید با سازمان دادن و تلاش براساس نیازهای خود که مغایر با نیازهای

سرمایه‌داری ست مبارزه کنیم.

ما باید خودمان را سازمان دهیم تا یک جایگزین انقلابی را برای این جامعه ِ منحط بسازیم.

نبرد کمونیستی

شنبه ، ۶ ژوئن ۲۰۲۰